Gagula

Salim Tantula, poznatiji kao Gagula, bio je jedan (zajedno s bracom Hajragom i Munirom) od najboljih rogatickih fudbalera. Tezak, visok, brz, snazan, bio je preteca savremenih evropskih centarfora kakav je bio recimo Horst Hrubes iz HSV “Hamburgera”.

Tadasnji trener Zejnil Ajanovic prepoznao je u njemu kvalitet i gurao ga je, jos kao sedamnaestogodisnjaka, u prvu postavu “Mladosti” i to – kao “rodjenog” centarfora. Kao polaznik prve generacije Ekonomske skole u Rogatici (prve poslijeratne srednje skole) bio je skolski drug sa Seadom Jesenkovicem Mangom, a u Sarajevu poznatijim kao Lav. Sejo je iz “Radnika” Hadzici napravio karijeru u FK “Sarajevo” s kojim je osvojio prvu titulu prvaka za jednu bosansko-hercegovacku ekipu u tadasnjoj Jugoslaviji, a mladji Salim zapeo je za oko iskusnom liscu, bivsem reprezentativcu Jugoslavije Aleksandru Ivosu, a tada treneru tuzlanske “Slobode”. Gagula, onako mlad i pun samopouzdanja obreo se u Tuzli gdje su ga cekali iskusni starosjedioci Mesanovic, Mujezinovic, Hajrovic. I kako dolikuje istinskim sportistima – Gagula nije patio od provincijskog sindroma, nego je “rasturao” tada standardnu odbranu “Slobode”. Lokalcima se to, naravno, nije dopalo, pa su ga na sve nacine provocirali, ali ih je on “gazio”, a u jednom momentu i ozbiljno nasrnuo na Mujezinovica(Sajkinog badzu) ili nekog drugog, i to je bio kraj karijere malog provincijskog momka koji se trznu da pokori Tuzlu. Nakon dva-tri dana, a bilo je to 1967. vratio se u Rogaticu, jos malo igrao i “kopacke okacio o klin”. Pored urodjene fudbalske vjestine bio je izuzetno nadaren i za rukomet, ali je i to napustio, i prepustio se lagodnom zivotu meraklije, usput odlicno pjevajuci talijanske kancone koje je jedino Adriano Celentano bolje izvodio od njega.

mladost10
Negdje, pocetkom skolske godine u Ekonomskoj skoli, tadasnji direktor Teufik Hodzic, organizovao je za djake tecaj dzudoa, a za instruktora je angazovao tadasnjeg evropskog viceprvaka Juru Martinovica. Naravno i Gagula se prijavio onako silan i jak, a kada je vidio omalenog trenera Juru, pokusao ga je, onako provincijski, otresti o pod, ali se sam, u cudu, nasao na podu. Dvije tri godine kasnije isti ga je Jure angazovao kao drvosjecu kada je trebalo krciti rogaticke proplanke radi nekakvih snimanja koje je predvodio Jure, geodet, ispred Republickog zavoda za geodeziju, i naravno, dobro ga isplacivao.
U ljetnoj dokolici, mi djaci, trazili smo posla, bilo sta da se zaradi za dzeparac, a u tom nam je nesebicno pomagao Gagula, pa smo na svim otkopima temelja i podzida isticali tablu da radove izvodi preduzece “Kramping” u vlasnistvu Salima Tantule.
Bio je istinska raja, nenadmasan sarmer i osvajac zenskih srca, plesac, i uvijek na mjestu gdje se tefericilo, aksamlucilo i zajebavalo.
Kasnije je vodio Trgovacku radnju “Borac”iz Travnika, vrlo uspjesno, a najbolji mu je potez bio, kada je neka petrolej – zelena odijela, kao najnoviji hit uvalio svim svojim jaranima pa su izgledali kao neka posebno uniformisana vojska: Salim Hodzic, Fudo Sahimpasic, Memo Nalbantic, Ismet Suljagic, Skembo Radovic…mnogo godina kasnije iz njegove radnje su “podmazani” izlazili mnogi carsijski junaci trazeci novi bircus.
I jos samo da dodam, najbolji jaran, u godinama “mladosti i ludosti” bio mu je Hidajet Bugi Sijercic, oba su divno pjevali meksikanske i talijanske melodije, oba su divno pili (a to se mora znati) i jos sladje mezili.
A takvih, sumnjam, da je bilo i da ce ih biti.

Sele

Leave a Reply